Een jongedame koopt een huis om daarin te gaan wonen, maar spreekt af dat de verkopers er nog twee jaar in mogen blijven. De verkopers betalen ook de kosten tot de juridische overdracht. De vraag is of bij de overdracht het verlaagde overdrachtsbelastingtarief van 2% voor verkrijging van een woning van toepassing is, of het hogere beleggers-tarief (inmiddels 10,4%). Het gaat in dit geval om een verschil van maar liefst € 26.400. Hoe oordeelt de rechter?
Het geschil: Termijn van intrek
De Belastingdienst stelde dat de wettelijke voorwaarde – dat de verkregen woning ‘anders dan tijdelijk tot hoofdverblijf’ moet dienen – zo moet worden uitgelegd dat de bewoning binnen een korte termijn na de verkrijging moet beginnen. Omdat de koper er pas na twee jaar introk, weigerde de fiscus het verlaagde tarief.
Verweer van de koper
De koper bracht hiertegen in:
- Zij is geen belegger, maar een particulier die de woning als droomhuis ziet (dicht bij ouders, geschikt voor gezinsuitbreiding).
- Zij heeft de woning na de termijn van 24 maanden daadwerkelijk betrokken en sindsdien niet verkocht of verhuurd.
- De wet zelf noemt geen harde tijdslimiet waarbinnen men er moet wonen.
Oordeel rechter: Gelijk voor de koper
De rechter stelt de jongedame in het gelijk. De overwegingen zijn als volgt:
- Geen wettelijke termijn: In het wetsartikel staat geen tijdsbepaling.
- Intentie: De rechter twijfelt er niet aan dat de woning bestemd was om haar duurzaam tot hoofdverblijf te dienen.
- Beleidsbesluiten: Dat de staatssecretaris in beleidsbesluiten wel termijnen stelt, is niet relevant. Voor zover deze besluiten de wet beperken, zijn ze onbevoegd genomen.
Conclusie
De koper hoeft de extra heffing van € 26.400 niet te betalen. Het verlaagde tarief van 2% is gewoon van toepassing, ondanks dat zij er pas twee jaar later introk.
Let op: Het valt op dat de Belastingdienst particuliere woningkopers het verlaagde tarief in bijzondere situaties vaak niet gunt en met diverse argumenten probeert het hogere tarief toe te passen. In dit geval vergeefs.