Een fotograaf eist van zijn ex-werkgever nabetaling van ruim € 10.000 aan salaris en vakantiegeld. Volgens de fotograaf had hij een arbeidsovereenkomst voor zeven maanden, maar werd hij na twee maanden niet meer betaald. De werkgever stelt dat de fotograaf na twee maanden zelf uit dienst is getreden om elders te gaan werken. De kantonrechter doet uitspraak in dit kort geding.

Geschil en uitkomst

De kern van de zaak is of de arbeidsovereenkomst na twee maanden daadwerkelijk is geëindigd. De rechter oordeelt dat de werkgever het salaris en vakantiegeld over de volledige contractperiode van zeven maanden alsnog moet betalen.

Overwegingen van de rechter

De kantonrechter kwam tot dit oordeel op basis van de volgende punten:

• Gebrek aan bewijs uitdiensttreding: De werkgever kon geen enkel bewijsstuk overleggen (zoals een opzeggingsbrief of beëindigingsovereenkomst) waaruit bleek dat de fotograaf ontslag had genomen.
• Loonstroken als bewijs: De fotograaf kon loonstroken van latere maanden overleggen waarop de naam van de werkgever nog steeds vermeld stond.
• Geen feitelijke werkzaamheden elders: Hoewel de fotograaf later een contract elders tekende (onder de belofte dat daar zijn achterstallig loon betaald zou worden), bleek niet dat hij daar ook echt was gaan werken op de datum die de werkgever claimde.

De wettelijke verhoging

Het betalen van salaris is een primaire verplichting van een werkgever. Omdat de werkgever zonder geldige reden is gestopt met betalen, wijst de rechter de maximale wettelijke verhoging van 50% toe over het achterstallige bedrag.

Let op: Emoties of teleurstelling over het vertrek van een werknemer zijn nooit een geldige reden om de loonbetaling te staken. Bij een geschil over de einddatum van een contract ligt de bewijslast voor een voortijdige beëindiging bij de partij die stelt dat het contract is geëindigd — in dit geval de werkgever.