Een mondhygiënist werkt 24 uur per week in loondienst bij een tandheelkundig centrum. Hij wordt ervan verdacht collega’s en hun familieleden te hebben bedreigd, gestalkt en afgeperst. Daarvoor wordt hij zelfs tijdelijk in voorlopige hechtenis genomen. De werkgever gaat over tot ontslag op staande voet, hoewel de politie bewijs dat het daadwerkelijk om de mondhygiënist zou gaan, niet wilde delen.

Is het ontslag op staande voet terecht?

Voor de beoordeling van de vraag of het ontslag op staande voet rechtsgeldig is, zijn de opgegeven redenen in de ontslagbrief maatgevend. Uit de brief volgt dat aan het ontslag strafbare gedragingen ten grondslag liggen (bedreigen, stalken en afpersen). Beide partijen zijn het erover eens dat die gedragingen dermate ernstig zijn dat die een ontslag op staande voet rechtvaardigen.

Gebrek aan bewijs

Het probleem zit in de bewijslast. De politie wilde het strafdossier niet delen met de werkgever. Omdat de mondhygiënist de feiten betwist, moet de werkgever aannemelijk maken dat hij de dader is.

• Verdenking is geen bewijs: De rechter wil aannemen dat de verdenking op serieuze gronden is gebaseerd, maar moet zonder inzicht in het dossier rekening houden met de mogelijkheid dat de werknemer niet wordt veroordeeld.
• Conclusie: De rechter kan niet met zekerheid vaststellen dat de werknemer zich schuldig heeft gemaakt aan de feiten. Het ontslag op staande voet is niet rechtsgeldig.

De ontbinding van de arbeidsovereenkomst

Het dienstverband is dus niet geëindigd door het ontslag op staande voet. De werkgever vraagt de rechter om het dienstverband alsnog te ontbinden. Omdat de strafbare feiten niet vaststaan en algemene verwijten over ‘slecht werknemerschap’ te vaag bevonden werden, leek de werknemer zijn baan te behouden.

Ter zitting kwam echter een nieuw feit naar boven. Sinds begin 2025 is de mondhygiënist in dienst bij een nieuwe werkgever voor 29 uur per week. Hierdoor wordt de oude werkgever geconfronteerd met een werknemer die niet meer volledig inzetbaar is voor de overeengekomen 24 uur per week. Van de werkgever kan daarom in redelijkheid niet worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Het contract wordt alsnog ontbonden.